تبلیغات
دانشجویان تکنولوژی جراحی زنجان - دیورتیکولیت
دانشجویان تکنولوژی جراحی زنجان
اینجا قلمروی توست...
بازدید : مرتبه
تاریخ : شنبه 5 شهریور 1390


  اصول تشخیص و تشخیص افتراقى
- درد حاد شکم.
- حساسیت یک‌چهارم تحتانى چپ شکم به لمس و وجود توده در آن.
- تب و لوکوسیتوز.
- علائم رادیولوژیک مشخص.

سوراخ‌شدگى آزاد یک دیورتیکولیت با پریتونیت ژنرالیزه را اغلب نمى‌توان از دیگر علل سوراخ‌شدگى روده از جمله جسم خارجى و سوراخ‌شدگى حاوى مدفوع افتراق داد.

فیستول‌ها در مردان معمولاً مثانه را درگیر مى‌کنند.
ملاحظات کلى
دیورتیکولیت کولونى حاد ناشى از سوراخ‌شدگى در اثر فشار داخل مجرا است یا به‌صورت عفونت در دیورتیکول شروع مى‌شود. مصرف کورتیکوستروئیدها یا داروهاى ضدالتهابى غیراستروئیدى ممکن است به ایجاد این عارضه کمک کند. با هر مکانیسمی، در هر زمان تنها یک دیورتیکول، معمولاً در کولون سیگموئید گرفتار مى‌شود. عفونت محدود به یک دیورتیکول کوچک ممکن است نشانه‌اى ایجاد نکند، ولى هنگامى ‌که عفونت از وراى دیوارهٔ کولون به بافت دور دیورتیکولى نفوذ کند (پرى‌دیورتیکولیت)، از نظر بالینى قابل توجه مى‌شود.

سوراخ‌شدگى ریز (میکروپرفوراسیون) دیورتیکول منجر به التهاب موضعى در دیوارهٔ کولون یا بافت‌هاى مجاور کولون مى‌شود. سوراخ‌شدگى درشت (ماکروپرفوراسیون) منجر به آلودگى باکتریال وسیع‌تر و عفونتى جدى‌تر مانند آبسه یا پریتونیت ژنرالیزه مى‌شود. آبسه ممکن است توسط ساختارهاى مجاور محدود شود یا اینکه بزرگ شود و گسترش یابد؛ آبسه ممکن است با درمان آنتى‌بیوتیکى جذب شود یا به‌صورت خودبه‌خود به مجراى روده یا یکى از احشاء مجاور باز شود و فیستول تشکیل دهد؛ آبسه ممکن است به درناژ جراحى نیاز داشته باشد؛ ممکن است به حفرهٔ صفاقى باز شود و پریتونیت چرکى ژنرالیزه ایجاد کند؛ یا ممکن است مزمن شود؛ مکانیسم دیگر براى بروز پریتونیت ژنرالیزه، پاره‌شدن دیورتیکول به فضاى آزاد صفاقى است که شکم را با مدفوع آلوده مى‌کند. فشار داخل مجرا مسئول این پارگى است. خوشبختانه این نوع دیورتیکولیت شایع نیست.

  یافته‌هاى بالینى

  نشانه‌ها و علائم
حمله حاد شامل درد موضعى شکم است که مى‌تواند خفیف تا شدید باشد، حالت مبهم دارد، و ثابت یا کرامپى است؛ یبوست یا افزایش دفعات اجابت مزاج (یا هر دو در یک بیمار) شایع است، و دفع گاز ممکن است تا حدى سب تسکین درد شود. التهاب مجاور مثانه ممکن است باعث سوزش ادرار شود. تهوع و استفراغ بستگى به محل و شدت التهاب دارد. یافته‌هاى فیزیکى به‌طور مشخص شامل تب پائین، اتساع خفیف شکم، حساسیت یک‌چهارم تحتانى چپ شکم به لمس و تودهٔ یک‌چهارم تحتانى چپ یا لگن است. مدفوع حاوى خون نهفته، یا به درجات کمتر، خون آشکار است.

  بررسى‌هاى تصویربردارى
CTاسکن به‌تدریج جایگزین تنقیهٔ مادهٔ حاجب محلول در آب به‌عنوان بررسى تصویربردارى ابتدائى مى‌شود. یافته‌هاى CT دیورتیکولیت‌ اختصاصى نیستند؛ کولونوسکوپى و گاه تنقیه با مادهٔ حاجب باید به‌دنبال CT انجام شوند.

تنقیهٔ باریم در مراحل اولیهٔ حملهٔ حاد دیورتیکولیت ممنوع است. چرا که باریم به‌داخل حفره صفاقى نشت مى‌کند، ولى مواد حاجب محلول در آب تحت فشار کم بى‌خطر هستند تنقیه باریم را مى‌توان یک هفته یا بیشتر پس از شروع حمله انجام داد، به‌شرطى‌ که بیمار بلافاصله بهبود یافته باشد.

کولونوسکوپى یا سیگموئیدسکوپى انعطاف‌پذیر نباید در حین حملهٔ حاد انجام شوند.

  درمان

  درمان انتظارى
جزئیات درمان ممکن است بسته به شدت حمله متفاوت باشند؛ به‌طور کلی، هیچ چیزى از طریق خوراکى به بیمار داده نمى‌شود. مکش بینى - معده‌اى شروع مى‌شود. مایعات داخل وریدى داده مى‌شوند، و آنتى‌بیوتیک‌هاى وسیع‌الطیف سیستمیک تجویز مى‌گردند. داروهاى ضدباکتریائى غیرقابل جذب خوراکى ارزش کمى دارند. پنتازوسین داروى ضددرد انتخابى است. مورفین فشار کولون را بالا مى‌برد، و مپریدین این اثر جانبى را کمتر دارد. با فروکش‌کردن تظاهرات حاد، به‌تدریج تغذیهٔ خوراکى آغاز مى‌شود، و مواد افزایندهٔ حجم مدفوع مانند سبوس پرداخت نشده، در صورتى‌که تنگى وجود نداشته باشد، تجویز مى‌شوند.

عکس تنقیهٔ باریم حدود یک هفته پس از شروع حمله انداخته مى‌شود. در صورت وجود خونریزى رکتال یا در صورتى‌که عکس اشعهٔ X نشان‌دهندهٔ نئوپلاسم احتمالى باشد، کولونوسکوپى الزامى است. توصیه مى‌شود در بیماران دچار درد شکم یا تغییر الگوى اجابت مزاج که به بیمارى دیورتیکولى نسبت داده مى‌شود، نیز کولونوسکوپى انجام شود، حتى اگر عکس‌هاى باریم نشان‌دهندهٔ دیورتیکول باشند. تقریباً در ۳۰% چنین بیمارانى کولونوسکوپى یک نئوپلاسم کولون را نشان مى‌دهد.

  درمان جراحى
دیورتیکولیت‌ سکوم معمولاً با کولکتومى سمت راست درمان مى‌شود. درد شکم، توده، تب، یا لوکوسیتوزى که پس از ۴-۳ روز درمان طبى بهبود نیابد، نیز به این معنا است که مداخله ضرورى است.

- رزکسیون اولیه با آناستوموز:
برداشتن کولون بیمار و انجام آناستوموز کولون در همان زمان، این مزیت را دارد که تمام مشکل در یک جراحى حل مى‌شود. اگر روده دچار ادم باشد یا اگر عفونت واضح در میدان جراحى وجود داشته باشد، امکان آناستوموز بى‌خطر کولون وجود ندارد، چرا که خطر نشت از آناستوموز زیاد است.

- رزکسیون اولیه بدون آناستوموز (جراحى ۲ مرحله‌اى)

- جراحى‌ سه‌مرحله‌اى:
جراحى سه‌مرحله‌اى شامل یک عمل اول است که طى آن یک کولوستومى عرضى ساخته مى‌شود و آبسهٔ کنار کولون تخلیه مى‌گردد؛ عمل دوم که در آن کولون چپ برداشته مى‌شود؛ و پس از آن عمل سوم که در طى آن کولوستومى پائین آورده مى‌شود. امروزه از روش سه مرحله‌اى به‌ندرت استفاده مى‌شود.

برداشتن قطعى دیورتیکولیت سیگموئید، باید رکتوسیگموئید را از سمت دیستال تا نقطه‌اى که تنیاها به‌هم مى‌رسند، شامل شود؛ آناستوموز به رکتوم پروگزیمال انجام مى‌شود، که همیشه بدون دیورتیکول است. کولون نزولى دیستال برداشته مى‌شود.

تقریباً ۲۵% بیماران بسترى شده با دیورتیکولیت‌ نیاز به درمان جراحى دارند.

تقریباً در یک‌سوم مواردى‌که درمان طبى شده باشند، دیورتیکول عود مى‌کند. بیشتر این عودها ظرف ۵ سال اول رخ مى‌دهند. اندیکاسیون‌هاى برداشتن غیراورژانس کولون شامل دیورتیکولیت عودکننده، دیورتیکولیت پایدار (درد، حساسیت به لمس، توده، سوزش ادرار)، سن زیر ۵۰ سال و ناتوانى در ردکردن کارسینوم هستند.



طبقه بندی: گوارش، 
برچسب ها: دیورتیکولیت،
دنبالک ها: دیورتیکولیت،
ارسال توسط پوریا فرخی
آرشیو مطالب
نظر سنجی
عملکرد وبلاگ را در این 2سال چگونه بررسی میکنید؟





صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
blogskin

شارژ ایرانسل

دانلود

قالب وبلاگ

اخبار سینما

خرید پستی

خرید اینترنتی